Sarvasparshi

होलीकोत्सव... भारतीय संस्कृतीतील एक महत्त्वाचा सण. हा एकमेव असा सण आहे, ज्यामध्ये ईर्षा आणि उत्साह या दोन्ही परस्परविरोधी भावना एकमेकांच्या हातात हात घालुन वावरतात. त्याचा फायदा असा होतो की, आनंद व्यक्त करण्यासाठी जसा भरपुर उत्साह उपलब्ध असतो, तद्वतच 'बुरा न मानो होली है..' म्हटले की आपण सहजच ईर्षा, द्वेष, राग यासारख्या नकारात्मक भावनाही सहजच व्यक्त करून मोकळे होऊ शकतो. कदाचित म्हणुनच या सणाला 'शिमगा' असेही एक नाव आहे. अशा या शीमग्याच्या नावाखाली सध्या नाशिककर एका विशेष आयोजनावरून शासनाच्या विरोधात (बे)सुर आळवताना दिसत आहेत. यामध्ये प्रामुख्याने सर्वच प्रकारची माध्यमं आघाडीवर आहेत, अर्थात यालाही अपवाद आहेतच. पण, हे अपवाददेखील 'उत्साह' कमी आणि 'बुरा न मानो होली है..'चीच भूमिका घेत आहेत. परिणामी, जे दुखावले गेले ते समाज माध्यमांचा वापर करत आहेत आणि जे अस्तित्व सिध्द करू पहात आहेत, ते कुणाच्या तरी खांद्यावर बंदुक ठेऊन आपल्या हक्काच्या व्यासपीठावर वीद्वत्तेचा आव आणत आहेत. मात्र या दोन्ही प्रयत्नांत खरी खदखद मात्र कुणीही समर्पकपणे मांडू शकलेले नाही. खरेतर हे ...

आम आदमी मेरी जुबाँ... जुबाँ एक कवी की, एक मतदाता की जुबाँ एक आम आदमी की, और जुबाँ भारत माता की आज एक सच उगलना चाहती है... एक ऐसा सच, जो कडवा कठोर हो असहनीय और कष्टप्रद हो... किन्तु सच है जिसे कई बार चाहकर भी नहीं बताया गया, न उजागर हुआ और ना ही जताया गया सुनकर सभीको हैरानी होगी, संभव है की गुस्सा भी आये पर सच आखिर सच है आज नहीं तो कल सामने आना ही है इससे अच्छा है की आज कह देता हूँ... मन हल्का हो जायेगा... तो सुनिए जनाब... मैं किससे डरता नहीं...... पर निडरता बयां करता भी नहीं सहता हूँ हर अन्याय को... पर कभी शिकायत करता नहीं देशमें चल रही मनमानी को.... देखता हूँ पर विचारता नहीं देश कइ लिए मर- मिटने की तमन्ना है.... पर वास्तव में मरता नहीं क्रन्तिकारी विचारोंका झरना हूँ... पर कभी बहता नहीं विचारोंका काफिला तो है सीनेमें... पर कभी पलभर रुकता नहीं इतनी सभी खुभियाँ हैं मुझमें... फिरभी मैं एक आम आदमी हूँ... न कुछ सोचता हूँ, न कुछ करता हूँ, न कुछ बोलता हूँ, न कुछ चाहता हूँ, न कुछ मांगता हूँ... बस आखें, कान और जुबाँ बंद किये बैठा हूँ.... उस महात्मा के नाम से आंसू baha रहा हूँ... क्योंकि.... मै...

मराठी अस्मिता आणि आम्ही... कोणे एके काळी सदैव ऐरणीवर असणारा मराठी अस्मितेचा प्रश्न आज कुठे दिसत नाही. विशेषतः स्व. शिवसेनाप्रमुख बाळासाहेब ठाकरे हयात असताना अवघा महाराष्ट्र या एका प्रश्नावर एकवटलेला आपण बघितला आहे. त्यानंतरच्या काळात मात्र हा बाणा केवळ नावापुरताच अस्तित्व राखण्यासाठी धडपडताना दिसतोय. (मुंबई महापालिका निवडणुक काळात अनेकांना तसा उमाळा येईलही कदाचित; पण लोकसभा निवडणूकीत काय?). अगदीच स्पष्ट बोलायचे तर, मराठी माणसाला ही अस्मिता काय असते हेच अद्याप समजलेले नाही, असे दिसते. त्यासाठी थोडं इतिहासात डोकावण्याची गरज आहे. आता इतिहास म्हणजे लगेच महाराजांचा इतिहास आठवण्याची गरज नाही. अगदी अलिकडचा काळ बघु या... अर्थातच वंदनीय बाळासाहेब आणि शिवसेना हे दोनच मुद्दे पुरेसे आहेत. मुंबई आणि राज्यातही आज जी काही मराठी कर्तबगारी शिल्लक आहे, तिच्या पाठीशी हे दोनच मुद्दे ठळकपणे दिसतात. त्यामुळेच आजही मराठी माणुस महाराजांनंतर बाळासाहेबांनाच मानतो. पण असे असले तरी महाराष्ट्राचे राजकारण मात्र त्यांच्या विचारांपासुन भरकटत आहे. विशेष म्हणजे असे भरकटत असतानाही हे राजकारण बाळासाहेब आणि महाराजांच्याच ...

अशाने कसं व्हायचं ??? हिमालयाच्या मदतीला सह्याद्री धावला... आठवतं का ? कोणे एके काळी नाशिककरांनी यशवंतराव चव्हाण यांना याच पवित्र भुमितुन बिनविरोध निवडुन पाठवले होते. अर्थात त्यावेळची परिस्थिती वेगळी होती. अन्यथा सुरतसारखा बोभाटा नसता का झाला... अवघ्या काही वर्षांतच परिस्थिती बदलली. आजमितीस देशात सार्वत्रिक निवडणुकीचे दोन टप्पे पार पडले आहेत. मात्र येथे सत्ताधाऱ्यांना उमेदवारच मिळेना... प्रत्यक्षात सक्षम (?) उमेदवारांची भलीमोठी यादी तयार आहे. अगदी तीनही पक्षांकडे अशा याद्या आहेत. त्यांना विजयाची खात्रीही वाटत आहे. पण दील्लीश्वर मात्र त्यावर विश्वास ठेवायला तयार नाहीत. कुठल्याही परिस्थितीत नाशिकची जागा गमवायची नाही, असा निर्धार भाजपने केलेला दिसतोय. (यामध्ये कदाचित गमवायची नाही म्हणजे मित्र पक्षालाही द्यायची नाही' असाच चंग महायुतीतील तीनही पक्षांनी बांधलेला दिसतोय). आता नाशिकमध्येही उमेदवारी अर्ज भरण्यास सुरुवात झाली आहे. त्यामुळे सगळेच इच्छुक कामाला लागले आहेत. ही जागा आपलीच असा आविर्भाव सर्वांचाच आहे. पण, सामान्य मतदार अजुनही Wait & Watch च्या भूमिकेत आहेत. तर दील्लीश्वरांचे म...